Odbicia w lustrze
W cichym kącie pokoju widzę swe odbicie.
Gaśnie dzień, w szkle migocze dalekie odbicie.
Rysy znajome, lecz każdy ruch ma inne odbicie,
Jakby dusza w lustrze szukała swego odbicie.
Lustro milczy — w ciszy rodzi się nowe odbicie,
Pamięć zakłada maski, tworząc miękkie odbicie.
Chcę dotknąć twarzy, lecz dotyk wraca jako odbicie,
Mostem między dniami staje chłodne szkło i odbicie.
Codziennie staję, by przeglądać swoje odbicie,
Uczę się patrzeć łagodniej na swoje odbicie,
Może pewnego ranka zostawię za sobą odbicie,
Aż w spojrzeniu odnajdę ciszę i prawdziwe odbicie.
Share This
Latest Poem
Le Pouvoir Magnifique
20 Mar 2026
La Rébellion Éternelle
19 Mar 2026
Clair de Lune Magique
15 Mar 2026
Macht
12 Mar 2026
Дождь
11 Mar 2026
A Sombra da Vingança
11 Mar 2026
Sombras del Ayer
10 Mar 2026
Przebaczenie
09 Mar 2026
Digital Hearts
08 Mar 2026