Odbicia w lustrze
W cichym kącie pokoju widzę swe odbicie.
Gaśnie dzień, w szkle migocze dalekie odbicie.
Rysy znajome, lecz każdy ruch ma inne odbicie,
Jakby dusza w lustrze szukała swego odbicie.
Lustro milczy — w ciszy rodzi się nowe odbicie,
Pamięć zakłada maski, tworząc miękkie odbicie.
Chcę dotknąć twarzy, lecz dotyk wraca jako odbicie,
Mostem między dniami staje chłodne szkło i odbicie.
Codziennie staję, by przeglądać swoje odbicie,
Uczę się patrzeć łagodniej na swoje odbicie,
Może pewnego ranka zostawię za sobą odbicie,
Aż w spojrzeniu odnajdę ciszę i prawdziwe odbicie.
Share This
Latest Poem
Mi Espejo Verdadero
19 Sep 2026
The Guiding Light
18 Sep 2026
Redención
16 Sep 2026
Amizade Sincera
15 Sep 2026
Ode to the Falling Drops
13 Sep 2026
L'Avventura del Viaggio
13 Sep 2026
A Sombra da Vergonha
12 Sep 2026
Sakura's Whisper
11 Sep 2026
El Amanecer Dorado
10 Sep 2026